Polsce grozi nowy Szczecin. Kwestią roku, dwóch mogą być ogromne awarie energii w całym kraju, jeśli rząd nie zmieni swojej obecnej polityki w kwestii restrukturyzacji zakładów produkujących i dostarczających prąd – mówią związkowcy z Energa S.A., koncernu energetycznego zaopatrującego w prąd całą Polskę północną.

Szanowny Panie Redaktorze,

W numerze 23 Gazety Regionalnej „Powiat” z 4 czerwca 2008 roku ukazał się Pański artykuł dotyczący strajków nauczycieli w powiecie nakielskim. Nie kwestionując oczywiście chęci zachowania przez Pana dziennikarskiej uczciwości i prawdomówności stwierdzić należy, iż uważny czytelnik od razu zauważy zawarte w rzeczonym tekście uproszczenia i wynikające z nich osobliwe wnioski. Wzbudzają one uzasadnione podejrzenie co do jakości przedłożonego przez Pana materiału dziennikarskiego.

Biuro Komunikacji Elektronicznej SLD przysłało mi e-mail zawierający "List przewodniczącego SLD Grzegorza Napieralskiego do działaczy 05.06.2008". Treść tego dokumentu zgodna jest z obfitym zbiorem wystąpień nowego przewodniczącego partii prezentowanych na stronie internetowej Rady Krajowej SLD, a nawet - jak oceniam - stanowi ich skrót zawierający kwintesencję całości, co usprawiedliwia wyciąganie z niej wniosków ogólnych. W liście zwróciłem specjalną uwagę na trzy fragmenty.

Tekst nadesłany przez sympatyka socjalizm.org

Ekscelencjo,

Ogarnęła mnie wielka konsternacja, kiedy w niedzielnym (08.06.2008 r.) wydaniu Panoramy Lubelskiej usłyszałem oświadczenie Ekscelencji w  bulwersującej opinię publiczną sprawie czternastoletniej Agaty. Pozwolę sobie na przytoczenie tych słów: „Kościół broni każdego życia. Daleki jestem od osądzania księdza, który interweniował u lekarzy i nie pozwolił, by nastolatka usunęła ciążę”.

Żyjąc i mieszkając w Polsce człowiek przyzwyczaja się z czasem do wielu szokujących zjawisk. Trendy w tym zakresie wyznacza oczywiście sama góra – rząd oraz trzymające go za twarz instytucje biznesowe i kościelne. Część polskiego społeczeństwa wydaje się być szczególnie dobrze wytrenowana jeśli chodzi wszczynanie fundamentalistycznego, rejwachu w chwilach gdy może to wyrządzić maksymalnie duże szkody. Niedawno mieliśmy znów okazję obserwować zdarzenia i scenki rodzajowe, które przyzwoitą osobą przyprawiały o skrajną wściekłość i odruchy wymiotne.

Prawie niezauważenie przemknęła przez media głównego nurtu czterdziesta rocznica wydarzeń maja 1968 r. Stało się tak pomimo – a może właśnie z powodu – istotnych podobieństw pomiędzy sytuacją w przededniu tamtego wielkiego wybuchu społecznego niezadowolenia a sytuacją dzisiejszą. Tak na początku 1968 r., słyszymy dziś zewsząd przenikliwe analizy mówiące o zakończeniu epoki rewolucji i dezaktualizacji wszelkiej lewicowości, o negatywnej roli związków zawodowych i o bezsensie kwestionowania podstawowych atrybutów kapitalizmu.

Kontakt z reklamą jest dla większości z nas codzienną irytującą udręką. Jesteśmy nimi zasypywani dosłownie wszędzie. W telewizji - w przerwie między programami, podczas oglądania filmów, w gazetach, czasopismach, na ulicach, w samochodach; ostatnio praktyką staje się również wieszanie olbrzymich bannerów reklamowych przesłaniających cały blok. I tak, coraz więcej z nas zmuszonych jest żyć w cieniu np. najnowszego kremu do golenia.

W 2005 roku, po czteroletnim okresie rządów skorumpowanej lewicy koncesjonowanej Polacy, którzy wybrali się do urn, chętnie oddawali głosy na Platformę Obywatelską oraz Prawo i Sprawiedliwość sądząc, iż obie partie dzieli tak niewiele, że z pewnością utworzą one koalicję i będą dobrze rządzić krajem. Ku zdumieniu znakomitej większości społeczeństwa oraz „wszechwiedzących” neoliberalnych politologów (a także zapewne niektórych polityków obu partii…) do owego politycznego porozumienia nie doszło. Dwaj partnerzy, którzy dotąd w walce z „postkomuną” szli niemalże ramię w ramię, znaleźli się nagle po różnych stronach barykady.

Wydawać by się mogło, że młody katolik ma proste życie. Daje na tacę, modli się, znowu daje na tacę. W odpowiednim czasie spotyka przeznaczonego sobie drugiego młodego katolika, z którym chodzi pod rękę do kościoła i gdy nikt nie widzi daje buzi w policzek. Potem obydwoje zapisują się na nauki przedmałżeńskie poczym przed księdzem, rodziną i bogiem przysięgają sobie wieczną miłość. Praktycznie zaraz po wymienieniu się obrączkami powinni zacząć starać się o nowego członka parafii. Tylko co wtedy, gdy po dziewięciu miesiącach nie widać efektów starań?

Ani gwałtowna majowa ulewa deszczowa, ani przenikliwy, zimny wiatr nie zniechęciły lublinian do manifestowania Święta Pracy 1 Maja. Począwszy od transformacji ustrojowej, Lublin odzyskał należne mu miejsce na mapie polskiego, klerykalnego zaścianka. Ideolodzy konserwatywnej prawicy szczycą się dyplomami Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. Także z Koziego Grodu, twardą ręką rządzi z biskupiego zydla duchowy guru prawicy o zabarwieniu liberalnym arcykapłan Życiński.